Mijn eerste auto
Eind jaren zeventig heb ik mijn rijbewijs gehaald. Maar omdat ik nog schoolgaand was, zij het wel MTS Motorvoertuigentechniek, had eerst nog geen
eigen auto. Maar na driftig sparen, vooral driftig, omdat het sparen niet echt opschoot, kon ik toch zo rond 1981 mijn eerste auto kopen. Bij een plaatselijke autohandelaar had ik een mooie, maar vooral een oude Opel C-Kadett gezien. Wel, mooi is nogal een subjectief begrip, want de lak had hier en daar, en meer hier trouwens dan daar, wat verdachte bruine vlekjes en soms wat bobbeltjes in de lak, wat later bleek dat die bobbeltjes onder de lak zaten. De kofferbakklep, was matzwart gespoten, en zag er niet erg mooi uit, nou ja volgens diverse jaloerse vrienden dan, maar ik vond het prachtig, nou ja, prachtig, het ging wel. Voor de rest zag de auto er net zo uit als op het plaatje hier naast.
Na flink wat onderhandelen, ca. 5 minuten, was ik dus de trotse eigenaar van een nieuwe oude auto. Ik weet het bouwjaar niet meer, maar waarschijnlijk was de leeftijd van de auto ouder dan die van mij. Maar dat vond ik niet erg, want op een olde fietse moet je leren, niet waar?
Na het overschrijven van de autopapieren, wat trouwens toen niet zo snel ging als tegenwoordig, (wie had er gehoord van computers in die tijd), maakte ik mijn eerste ritje. En eerlijk is eerlijk, hij schakelde goed, koppelingsplaten leken nog goed te zijn. Motor was toch nog behoorlijk pittig, al met al geen tegenvaller. De eerste vijf minuten dan.
Want in één klap had ik geen zicht meer door de voorruit. Wat was er gebeurd, de motorkap was omhoog gewaaid en lag keurig gevouwen voor de voorruit op het dak. Tja, de motorkap was niet transparant, dus dan zie je niet veel meer door de voorruit, het werd mij dan ook oranje en zwart voor de ogen. Wat doe je dan? Even keihard op de rem trappen, leek mij niet zo'n goed idee, wat voor je het weet, is de kofferbak ook een halve meter kleiner. Dus dat maar niet. De berm insturen? Ook maar niet, want er stonden bomen aan de kant van de weg. Wonderlijk trouwens hoe snel er allerlei gedachten door je hoofd schieten. In dit verband, is dat ook beter dan dat er wat anders door je hoofd schiet, want daar wordt je niet vrolijk van. Maar vrolijk was ik toch al niet meer. Dan de alarm lichten maar aan, om het andere verkeer te waarschuwen. Nou lekker dan, nieuwe auto, maar waar zit die stomme schakelaar dan. Om op dat moment naar die schakelaar te zoeken, leek mij ook geen goed idee. Dus uiteindelijk het gas los gelaten en de auto langzaam tot stilstand gebracht, de ogen richten op de middenstrepen op de weg, ja die waren er toen nog. Dit liep gelukkig goed af. Even gestopt en de motorkap weer dicht geklapt. En dat was mij een klap, want dat ding was niet meer in het zelfde model dan een paar minuten geleden. Op de knik na, leek het er uiteindelijk wel weer een beetje op, maar dan vooral een beetje. Bleek dat de vergrendeling van de kap verroest was en de veer kon de vergrendeling niet meer terug duwen. Wat olie er op en dat was dan ook weer gefikst, tja je bent een automonteur of niet.
Wel, het zal iedereen verwonderen, maar die auto heb ik niet lang gehad, Na pak em beet 10 minuten had ik er al genoeg van en ging maar eens kijken naar een ander auto.
eigen auto. Maar na driftig sparen, vooral driftig, omdat het sparen niet echt opschoot, kon ik toch zo rond 1981 mijn eerste auto kopen. Bij een plaatselijke autohandelaar had ik een mooie, maar vooral een oude Opel C-Kadett gezien. Wel, mooi is nogal een subjectief begrip, want de lak had hier en daar, en meer hier trouwens dan daar, wat verdachte bruine vlekjes en soms wat bobbeltjes in de lak, wat later bleek dat die bobbeltjes onder de lak zaten. De kofferbakklep, was matzwart gespoten, en zag er niet erg mooi uit, nou ja volgens diverse jaloerse vrienden dan, maar ik vond het prachtig, nou ja, prachtig, het ging wel. Voor de rest zag de auto er net zo uit als op het plaatje hier naast.Na flink wat onderhandelen, ca. 5 minuten, was ik dus de trotse eigenaar van een nieuwe oude auto. Ik weet het bouwjaar niet meer, maar waarschijnlijk was de leeftijd van de auto ouder dan die van mij. Maar dat vond ik niet erg, want op een olde fietse moet je leren, niet waar?
Na het overschrijven van de autopapieren, wat trouwens toen niet zo snel ging als tegenwoordig, (wie had er gehoord van computers in die tijd), maakte ik mijn eerste ritje. En eerlijk is eerlijk, hij schakelde goed, koppelingsplaten leken nog goed te zijn. Motor was toch nog behoorlijk pittig, al met al geen tegenvaller. De eerste vijf minuten dan.
Want in één klap had ik geen zicht meer door de voorruit. Wat was er gebeurd, de motorkap was omhoog gewaaid en lag keurig gevouwen voor de voorruit op het dak. Tja, de motorkap was niet transparant, dus dan zie je niet veel meer door de voorruit, het werd mij dan ook oranje en zwart voor de ogen. Wat doe je dan? Even keihard op de rem trappen, leek mij niet zo'n goed idee, wat voor je het weet, is de kofferbak ook een halve meter kleiner. Dus dat maar niet. De berm insturen? Ook maar niet, want er stonden bomen aan de kant van de weg. Wonderlijk trouwens hoe snel er allerlei gedachten door je hoofd schieten. In dit verband, is dat ook beter dan dat er wat anders door je hoofd schiet, want daar wordt je niet vrolijk van. Maar vrolijk was ik toch al niet meer. Dan de alarm lichten maar aan, om het andere verkeer te waarschuwen. Nou lekker dan, nieuwe auto, maar waar zit die stomme schakelaar dan. Om op dat moment naar die schakelaar te zoeken, leek mij ook geen goed idee. Dus uiteindelijk het gas los gelaten en de auto langzaam tot stilstand gebracht, de ogen richten op de middenstrepen op de weg, ja die waren er toen nog. Dit liep gelukkig goed af. Even gestopt en de motorkap weer dicht geklapt. En dat was mij een klap, want dat ding was niet meer in het zelfde model dan een paar minuten geleden. Op de knik na, leek het er uiteindelijk wel weer een beetje op, maar dan vooral een beetje. Bleek dat de vergrendeling van de kap verroest was en de veer kon de vergrendeling niet meer terug duwen. Wat olie er op en dat was dan ook weer gefikst, tja je bent een automonteur of niet.
Wel, het zal iedereen verwonderen, maar die auto heb ik niet lang gehad, Na pak em beet 10 minuten had ik er al genoeg van en ging maar eens kijken naar een ander auto.